നദി

കവിതയിറങ്ങിപ്പോയ നാൾ ചായങ്ങളൊക്കെ തീർന്ന നാൾ ഒരാളിലേക്ക് മാത്രമായി ചുരുണ്ട നാൾ അന്നാണ്, ഞാനെന്റെ മരണത്തെ കണ്ടത്! മറ്റൊരു നാൾ  ചിതറിയ സ്വത്വം പെറുക്കിയടുക്കി സ്വസ്നേഹം അതിലൂറ്റി സ്വാതന്ത്ര്യത്താൽ മൃതിയെ ജയിച്ച നാൾ സ്മൃതിയെയും ! അന്ന്, നിറയെ ചായങ്ങളായിരുന്നു കവിതകളും!

This is a place where I am learning , unlearning and relearning so many things in life. A woman who is in her late 20s, unmarried,who stayed under the wings of parents in her whole life, who has just started living her own life needs to learn the real life. I am grateful to this place! @Tagore Public School, Salem, TN.

മുൻപൊക്കെ നെഞ്ചിന് കനം കൂട്ടിയ കല്ലുകളെല്ലാം അക്ഷരങ്ങളായായിരുന്നു ഇറക്കി വിട്ടിരുന്നത്.അലങ്കോലമായ ഒരു മുറി അടുക്കിപ്പെറുക്കി വെയ്ക്കുന്ന സുഖമായിരുന്നു അതിന്‌. പിന്നീടെടുത്തു വായിക്കാനും വേണമെങ്കിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തി വെളിച്ചം കാണിക്കാനുമാകുന്നവയൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു അതിൽ. ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ ഫോൺ വന്നു കേറി സമയം പതിയെ വലിച്ചു തുടങ്ങി. നെഞ്ചിലെ കനം നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അത് മായ്ക്കും പോലെ തോന്നി. പലയിടങ്ങളിലേക്ക് യാത്ര പോകും പോലെ തോന്നി. അപ്പോൾ പക്ഷെ എന്നോട് യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങിയത് അക്ഷരങ്ങളായിരുന്നു. വികാരത്തിന്റെ അലകൾ ഒടുങ്ങി മനസ് ശാന്തമാകുമ്പോൾ എടുത്തു വായിക്കാൻ എന്നിൽ നിന്നിറങ്ങി പോയ അക്ഷരങ്ങളില്ല. ആകെ ദാരിദ്രയാകും പോലെ തോന്നി! വീണ്ടും എഴുതണം